Leon de Winter corrigeert terecht linkse media

Gazanen hebben keuzevrijheid, ook al gedragen zij zich alsof die niet bestaat. Nog altijd zijn zij verbaasd dat zij, wanneer zij verklaard hebben de vernietiging van Israël na te streven, dus gekozen hebben voor oorlog met het Joodse buurland, daarvoor keer op keer tegen de gevolgen aanlopen.

Wanneer je met terreuraanslagen en raketten je veel sterkere buurland continu uitdaagt, dan doe je dat omdat je elke werkelijkheidszin kwijt bent, of misschien omdat je, wat pervers is, je buurland tot het doden van je eigen burgers wilt bewegen om daarmee de internationale opinie op je hand te krijgen.

Keuzevrijheid heeft het volk van Gaza, elke dag opnieuw. Hun keuze voor Hamas in 2007 was een keuze voor oorlog onder leiding van de religieuze fascisten van Hamas. Nogmaals, voor wie het maar niet kan beseffen: Gaza wordt niet bezet en de boycot (die niet geldt voor voedsel, medicijnen en de meeste andere goederen) is het gevolg van het gebruik van ’dual use’ materialen voor raketten en andere wapens, want Israël wil niet beschoten worden.

Niet beschoten willen worden – is dit een onmenselijke wens van Israël? De oplossing is zo akelig simpel: Gaza belooft zijn buurland niet meer te beschieten of aan te vallen, en een seconde later zal Israël alles in het werk stellen om de Gazanen te helpen hun stadstaat, gelegen op een van de beste stukken onroerend goed aan de Middellandse Zee, te veranderen in een tweede Singapore. Zullen de Gazanen Israëls uitgestoken hand aannemen? Ik hoop dat ik me vergis, maar ik ben bang dat Gazanen liever lijden onder de ijdele illusie van het verslaan van de Joodse staat dan dat ze met steun van verachtelijke Joden vooruitkomen.

Onze media vertikken het deze context te schilderen. Over de manier waarop Gaza onder het tirannieke regiem van Hamas zucht, over hoe correspondenten hun werk daar moeten doen, over het felle antisemitisme van Hamas, over de fatale rol van de VN, alles valt weg wanneer correspondenten de kans krijgen om Israël te beschuldigen van misdaden tegen de menselijkheid, kindermoord, machtsmisbruik, ’disproportioneel geweld’.

Veel media zijn deel van het probleem geworden, zoals we dagelijks waarnemen, ook in Nederland. De onbedwingbare behoefte om Israël als monster af te schilderen heeft groteske vormen aangenomen. Terwijl de enorme bijdragen aan wetenschap en kunsten van de Joodse staat in geen verhouding staan tot zijn geringe omvang en bevolking, vinden we in veel media een perceptie, en dus een selectie van feiten en interpretaties, die uit blinde woede lijkt te zijn geboren.

Dat Israël niet grenst aan Denemarken en zich in een buurt moet zien staande te houden die tot de wreedste en grilligste buurten op aarde gerekend wordt, wordt niet beschouwd als een verzachtende omstandigheid. Er zijn geen milde, enigszins open samenlevingen met normale (wat we in het Westen normaal vinden) intermenselijke verhoudingen aan Israëls grenzen: alle vormen van etnische, tribale en religieuze haat komen er voor, broederlijk naast homohaat en vrouwenvernedering. Wat Israël noodgedwongen doet om zich veilig te weten, kent qua terughoudendheid in deze buurt zijn gelijke niet: ook bestaat er in Israël een onafhankelijke rechtspraak, hebben Arabieren toegang tot dezelfde universiteiten als Joden en krijgen zij meer kansen zich te ontwikkelen dan Arabieren in Arabische landen. Maar dit telt niet, de media willen dat niet waarnemen.

Correspondenten zijn op zoek naar de misstanden, die er natuurlijk zijn want Israël is geen heilstaat maar een land van mensen met goede en minder goede kanten, zoals mensen overal in de wereld. Veel correspondenten laten zich obsessief leiden door de kleine linkse groeperingen die in Israël geen rol van betekenis meer spelen omdat alle vredesverwachtingen zijn stukgeslagen door de bittere onwil van Palestijnen zich te verzoenen met het bestaan van de Joodse staat, een staat bovendien die qua wetenschappelijke en militaire ontwikkeling elke Arabische staat achter zich laat.

De meeste correspondenten zijn links, want de journalistiek is een links vak. Hun perceptie is doortrokken van de gedachte dat Israël een immorele oorlogsmachine is. De meest negatieve stukken over Israël staan in NRC Handelsblad, dat al vele jaren correspondenten stuurt die voortdurend impliceren, met een variant van een koloniaal superioriteitsgevoel, dat Palestijnen kinderen zijn die niet over hun eigen lot kunnen beschikken. Maar dat kunnen ze wel. Ze kunnen kiezen voor vrede met het welvarende buurland en gaan samenwerken. Maar daaraan vooraf gaat de aanvaarding van het bestaan van het Joodse land en het begraven van het ’recht op terugkeer’.

U mag erop vertrouwen dat ik de volgende weken op deze plek over andere onderwerpen schrijf. Maar ik moest u informatie aanreiken die u elders niet krijgt.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *